Ehl-i Kitapla İttifak mı?

Bazı kimseler, “Üç dinden herhangi bir dine inanmak yeterlidir. Mühim olan Kelime-i Tevhid inancıdır. Hz. Peygamber (s.a.v.)’i kabul ve tasdîk etmek ise şart olmayıp bir kemâl mertebesidir”. “Ehl-i kitap ile Amentü’de ittifâk hâlindeyiz.” iddiasında bulunuyor. Bu iddiaya “Âmentü” yü yani Îmân’ın şartlarını tek tek ele alarak cevap verelim:

1. Biz bir ilâha inanırız. O da Allâhü Teâlâ’dır. Onlar üç ilâha inanırlar. Hz. İsa (a.s.)’a tanrının oğlu ve tanrı diyorlar.

2. Onlar melekleri kız gibi görüyorlar; biz ise, meleklerde erkeklik dişilik olmadığına inanıyoruz. Kur’ân-ı Kerîm’de buyuruluyor ki: “Allâh ile birlikte başka ilâh edinen cehenneme atılır. Rabbiniz oğulları size ayırdı da kendisi için kız olarak melekleri mi edindi? Elbette vebâli çok büyük söz ediyorsunuz.” (İsra s. 39-40)

3. Onlar tanrı gökte derler, biz Allâh (c.c.)’u mekândan münezzeh biliriz.

4. Biz semâvî kitapların hepsine inanırız; onlar, Kur’ân’a inanmazlar. Biz bütün peygamberlere inanırız; onlar, Hz. Peygamber (s.a.v.)’e inanmazlar.

5. Biz hayrın ve şerrin Allâh (c.c.)’dan olduğuna inanırız, onlar, (Tanrı kötülükleri takdir etmez) derler.

İncil ve Tevrat’ın hükümleri Kur’ân-ı Kerîm’in gelmesiyle nesholmuş, yürürlükten kalkmıştır. Kur’ân-ı Kerim’in ve hadis-i şeriflerin bütün hükümleri kıyâmete kadar geçerlidir. Allâhü Teâlâ, kıyâmete kadar değişmemek üzere İslamiyeti bütün insanlara din olarak göndermiştir.

Âyet-i Kerîme’de, “Rahmetim her şeyi kaplamıştır.” buyurulduktan sonra, “(Rahmetim) Allâh’dan korkup, haramlardan kaçan, zekâtlarını veren ve âyetlerimize inananlar içindir” buyuruluyor. (Araf s. 156) Bundan sonraki ayette de, “Ümmî peygamberime (Hz. Muhammed (s.a.v.)’e) uyanlar için” buyuruyor. Yine, Âyet-i Kerîmelerde, “Allah indinde hak din ancak İslâmdır.” (Âl-i İmran s. 19) “İslâm’dan başka din arayan, bilsin ki, o din asla kabul edilmez.” (Âl-i İmran s. 85) buyuruluyor.

“Cennete sadece müslüman olan girer.” (Buharî)

***

HZ. İBRAHİM (A.S.)’IN YOLUNDA OLANLAR ANCAK ÜMMET-İ MUHAMMED (S.A.V.)’DİR.

Allah Teâlâ hazretleri İbrahim (a.s.)’ın menâkıb-ı celîlesini beyândan sonra İbrahim (a.s.)’ın övülmüş ahlâklarından yüz çevirenlerin hallerinin hâyret verici olduğunu beyân etmek üzere:

“İbrahim’in milletinden kim yüz çevirir? Kimse yüz çevirmez, ancak nefsine ihânet eden ve nefsini zulmet (karanlıklar) içinde terk eden yüz çevirir! Zât-ı ulûhiyetime kasem (yemin) ederim ki Biz muhakkak dünyâda İbrahim’i ihtiyar ile (seçerek) nâs (insanlar) arasında nübüvvete intihâb ettik (peygamberlik verdik) ve o âhirette de elbette sâlihler zümresindendir.”

Şu halde İbrahim (a.s.)’ın milletine ittibâ etmek lâzımdır.

Gerek Yahudi ve Nasâra (Hristiyan) ve gerekse Arap, cümlesi İbrahim (a.s.)’a mensûb olmakla iftihar (eder) ve menkîbelerini  anmaktan ve fiillerine uymaktan şeref duydukları halde, Resûlullah (s.a.v.)’e îmandan yüz çevirmeleri hayret vericidir. İbrahim (a.s.) kendi zürrîyetinden Resûl gönderilmesine duâ buyurmuş ve bu duâsı eseri olarak âhir zaman Nebî’si (s.a.v.) Efendimiz gönderilmiş iken Resûlullah (s.a.v.)’e tâbi olmadılar.

Hazin Tefsîri’nde beyân olunduğuna nazaran Âyet-i Celîle’nîn iniş sebebi Abdullah ibn-i Selâm (r.a.)’ın yeğenlerinden Muhâcir’in îmandan geri durmasıdır. Abdullah İbn-i Selâm yeğenleri Seleme ile Muhâcir’i dîn-i İslâma davetle:

“Ey yeğenlerim! Siz bilirsiniz ki Allah teâlâ Tevrat’ta “İsmail (a.s.)’ın neslinden Ahmed isminde bir Nebî ba’s edeceğim (göndereceğim), O’na îmân eden ihtida eder (hidayete erer) ve necat bulur (kurtulur) ve îmân etmeyen dalâlette (sapıklıkta) kalır ve mel’un olur.” buyuruyor, deyince, Seleme’nin îmân edip, Muhâcir’in geri durması üzerine bu âyet-i celîlenin nâzil olduğu rivâyet edilmiştir.

(Hz. Mahmud Sâmi Ramazanoğlu (k.s.), Hz. İbrahim (a.s.), 17-18.s.)

HEM ŞAM’IN ŞEKERİ HEM ARAB’IN YÜZÜ

Selmân-ı Fârisî (r.a.) anlatıyor: “Resûlullâh (s.a.v.) bana:

“Bana buğzetme, dînini terketmiş olursun!” buyurdular. Ben:

“Ey Allah’ın Resulü, ben size nasıl buğzederim? Allah hidâyeti bana sizin elinizden ulaştırdı” dedim.

“Arab’a buğzedersin, böylece bana buğzetmiş olur­sun” buyurdular.” (Tirmizî, Menâkıb)

Osman ibn-i Affân (r.a.) anlatıyor: Resûlullâh (s.a.v.) buyur­dular ki:

“Kim Arab’ı aldatırsa şefaatime giremez ve sevgim de ona Ulaşmaz.” (Tirmizî, Menâkıb)

Bu iki Hadîs, Arab milletine karşı kötü his beslemenin teh­likesine dikkat çekmektedir. Müslümanlar kardeştirler, birbir­lerini sevecekler, aralarında buğz ve düşmanlığa yer verme­yecekler, birbirlerini aldatmayacaklar. Müslümanlar arasında bunlar haram olmakla birlikte, Arablara karşı yapılması daha büyük bir günâhı gerektirmektedir. Zîra Resûlullâh da Arab’dır. Şu hâlde meşû bir sebeb olmadan Arab’a karşı alınan tavır islâm’a karşı alınmış bir tavırdır, ikinci Hadîs böyle bir durum­da kişinin kalbinde Resul (s.a.v.) sevgisinin hâsıl olmayacağı­nı, dolayısıyla da Resûlullâh (s.a.v.)’in kendisini sevmeyeceği­ni haber vermektedir. Bunlar bir Mü’min için felâkettir.

Dilimizde Arab düşmanlığı kokan sözlerin varlığı, pürüzsüz bir tende kanserli bir ur gibi durmaktadır. Meselâ, “Ne Şam’ın şekeri ne Arab’ın yüzü!”, “Arab saçına dönmek!”, hele kimi yö­relerimizde siyah köpeklere “Arab!” isminin verilmesi hiç kabul edilir bir durum değildir. Milletimizin şuuraltına Arab’ın; pis, pej­mürde, kara yüzlü, çirkin, işe yaramaz olduğunu yerleştirerek, Müslümanları bölmeye çalışmışlardı. Muhtelif kitablarda ingi­lizlerin yalanlarına inanıp da ihanet eden Şerîf Hüseyin ve ya­nındaki 2000 civarında adamından yola çıkarak, bütün Arab-ların hâin olduğu fikrini uyandıran bilgiler yazılıdır. Bu açıdan yahûdîlerin uydurduğu ve Müslüman halkları birbirine düşman etmeyi, onları zayıflatıp köleleştirmeyi amaçlayan sözlere asla itibar etmemeliyiz. Onlara inâd Şam’ın dünyaca meşhur şeke­rini de Arab kardeşlerimizi de seviyoruz!

(Sezai Karakoç)

KUR’AN ANCAK SÜNNETLE ANLAŞILIR

Nebi (s.a.v.)’i aradan çıkarmak isteyen bazı kimseler Hz. Muhammed (s.a.v.)’in sadece bir nakilci, diğer bir ifâdeyle bir  “postacı” olduğu, vazifesinin, sadece Kur’ân’ı teblîğden ibaret bulunduğunu;  Kur’ân’ın dinle ilgili her şeyi açıkladığını, sünnetin veya başka bir şeyin dinî hükümlere kaynaklık etmesine, Kur’ân’ı açıklamasına gerek kalmadığını savunurlar.

Din kardeşim iyi düşün Nebi (s.a.v.) , Kur’ân-ı Kerîm’de toplu bir şekilde bildirilenleri, ya’nî kısa ve kapalı olarak bildirilenleri açıklamasaydı, Kur’ân-ı Kerîm kapalı kalırdı. Nebi (s.a.v.)’in vârisleri olan mezheb imâmlarımız Hadîs-i şerîflerde üstü kapalı olarak bildirilenleri açıklamasalardı, Nebi (s.a.v.)’in sünneti  kapalı kalırdı.

Böylece, her asırda gelen âlimler, Nebi (s.a.v.)’e tâbi olarak, kısa ve üstü kapalı anlatılanları açıklamışlardır. Meselâ Nebi (s.a.v.), abdesti nasıl alacağımızı Hadîs-i şerîfleri ile bize bildirmeseydi, nasıl abdest alacağımızı Kur’ân-ı Kerîm’den çıkaramazdık. Namazların kaç rek’at oldukları ve orucun, haccın, zekâtın hükümleri, nisâb mikdârları, şartları ve farzları ve sünnetleri, Kur’ân-ı Kerîm’den çıkarılamazdı.

İmrân bin Husayn (r.a.)’e bir kimse, bizimle yalnız Kur’ân’la konuş (Kur’ân’dan delîl getir) deyince, İmrân (r.a.) ona: “Sen tam ahmaksın. Kur’ân-ı Kerîm’de farzların rek’atlarının sayısı açık olarak var mı? Yâhud bunda sesli okuyun, diğerinde sessiz deniyor mu?” buyurarak onu susturdu.

Hz. Ömer (r.a.)’e yolculukta namazın kasr edilmesi, ya’nî dört rek’atlı farzları iki rek’ât olarak kılmaktan soruldu ve: “Biz, azîz kitabda korku namazını buluyoruz, fakat seferî namazı bulamıyoruz” denildi. Sorana: “Ey kardeşimin oğlu, Allahü Teâlâ bize Peygamber (s.a.v.)’i gönderdi. Biz bir şey bilmeyiz. Ancak biz, Resûlullah (s.a.v.)’in yaptığını gördüğümüz şeyi yaparız. O, seferde, dört rekatlı farzları iki kılardı. Onu teşrî’ eden (şer’i hüküm olarak belirleyen) Resûlullah (s.a.v.)’dir” buyurdu. (Beyhâki, Sünen)

(İmâm Şârânî,  Mîzân’ül Kübrâ, Mukaddime Bölümü)

SÜNNETE SARILAN KURTULUR

Sünnetten yararlanabilmek için her şeyden önce Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’in “en güzel örnek” olduğuna, sünnetinin yaşanabilirliğine, insan özüne ve ihtiyaçlarına en üst seviyeden cevaplar getirdiğine inanmak gerekir. Zîrâ Hz. Peygamber (s.a.v.) âlemlere rahmet ve hidâyet rehberi olarak gönderilmiştir. Sünnetin kurtarıcılığından şüphe etmek Hz. Peygamber (s.a.v.)’in risâletine karşı çıkmak anlamına gelir. Nitekim Abdullah İbni Mes’ûd (r.a.) bir defâsında “Peygamberiniz’in sünnetini terk ettiniz mi saptınız gitti demektir” tenbîhinde bulunmuştur.

“Gerçekten sen doğru yola çağırıyorsun” (Mü’minûn s.23), ve “Eğer o peygambere  itaat ederseniz doğru yolu bulmuş olursunuz.” (Nûr s. 54) âyetleri, sünnetin kurtarıcılığını ortaya koyan Kur’ânî delîllerdendir.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) “Ben sizi bel bağınızdan tutmuş ateşe düşmekten kurtarmaya çalışıyorum; siz ise, elimden kurtulup ateşe girmeye çalışıyorsunuz” buyurmuştur. Başka bir hadîste:

“Benim ve Allah’ın benimle gönderdiği İslâm’ın durumu, bir topluluğa gelip şöyle diyen kişinin durumuna benzer:

- Ey Milletim, gerçekten ben, üzerinize gelmekte olan bir orduyu gözlerimle gördüm. Ben, size bu tehlikeyi bildiren apaçık bir haberciyim. Binaenaleyh canınızı kurtarmaya bakın!

Bu sözler üzerine ahâlinin bir kısmı ona itaat etti ve akşamdan yola çıkarak tabiî bir yürüyüşle bulundukları yeri terk edip gittiler, kurtuldular. Bir kısmı da onu yalanladı, yerlerinde kaldılar. Ordu onlara sabaha karşı baskın verdi ve hepsinin kökünü kazıdı. İşte bu hâl, bana itaat,  getirdiklerime ittiba edenler ile bana isyan ve Hakk’tan getirdiklerimi yalanlayan kimselerin durumunun ta kendisidir” (Buhârî, İ’tisâm 2)

(Süyûtî, Miftâhü’l-cenneh, 53-54.s.)

İSLAM’DAKİ DERİN HASSÂSİYET

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’in harb-sulh, ibâdet-ticaret, hak ve adâlet, suç-cezâ  gibi ciddî ve önemli konularla meşgûl olması hemen herkes tarafından pek tabiî karşılandığı halde, onun, günlük insan hareketlerinin biçim ve şekilleriyle de meşgûl olmasını bazıları akıllarına sığdıramayabilirler. Nitekim Selmân-ı Fârisî (r.a.)’e  bir müşrik biraz da alaylı bir edâ ile şöyle dedi:

“Görüyorum ki dostunuz Muhammed, size her şeyi, ama her şeyi, hatta helâya nasıl oturacağınızı bile öğretiyor?”

Selmân, gayet ciddî bir edâ ile:

“Evet, gerçekten de öyle”, diyerek onu tasdîk ettikten sonra  Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’in tuvalet âdâbıyla ilgili tavsiyelerini sıraladı.” (Müslim, Tahâret 57-58)

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz ümmetine bir baba gibi her konuyu öğretmiş, onların izzet ve şerefine yaraşır davranışları göstermiştir. Bunda “küçük işlerle meşgûliyet” gibi bir basitlik değil, “en küçük ayrıntıyı bile ihmal etmeme derecesinde bir ciddiyet, sorumluluk ve insanı bir bütün olarak değerlendirmek” gibi derin ve anlamlı bir hassâsiyet yatmaktadır. İşte Selmân (r.a.), bunun farkındaydı ve aklınca alay etmek isteyen “Bir peygamber de böyle şeylerle uğraşır mıymış?” demeye getiren devrin çağdaş müşrik zihniyetine gerçeği bütün safiyeti ve açıklığı ile haykırıyordu: “Evet, herşeyi bize O (s.a.v.)  öğretiyor!”

(İmâm Nevevi, Riyazüs Sâlihin, 1.c. 16-36.s.)

KARI-KOCA ARASINDA MUHABBET NASIL SAĞLANIR?

“Bununla beraber “Ben nefsimi temiz etmem (temize çıkarmam). Çünkü nefis olanca şiddeti ile kötülüğü emredendir. Muhakkak, meğer ki, Rabbimin esirgemiş bulunduğu (bir nefis) ola. Zîrâ Rabbim çok yarlığayıcı çok esirgeyicidir.” (Yûsuf s. 53)

Bir kadın hâkime müracaatla kocasından mehir taleb etti. Hâkim, kadının iki şâhid huzurunda yüzünü açtığı takdirde hükmedeceğini ifâde etti. Kocası: “Buna hâcet yoktur. Ben zevceme mehir vermeyi, borcumu kabûl ederek va’d ediyorum.” dedi. Ve zevcesinin yüzünün açılmasına razı olmadı. Bunun üzerine karısı da, hâkim ve iki şâhid huzurunda yüzünün açılmasına razı olmadığından memnûn olup dedi ki: “Şâhid olun ben de kocamda olan mehir hakkımdan vazgeçtim”

“O cennetlerde gözlerini zevcelerine hasretmiş asla başka bir kimseyi nazarından geçirmez kadınlar vardır ki, onları zevc (koca)’larından evvel insan ve cinden hiçbir kimse meshetmemiştir (dokunmamıştır). Hâl böyle olunca Rabbinizin nimetlerinden hangisini tekzîb edersiniz (yalanlarsınız).” (Rahmân s. 56-57) Ya’ni Ehl-i îmân ve ibâdet erbabı için hazırlanmış olan cennetlerde bakışlarını ancak kocalarına odaklamış ve kocalarından (kocalarından) başkasını hatırından geçirmez, başkalarına bakmaz hâtûnlar vardır. Ki, onları kocalarından evvel insandan olan hâtunları insanlardan ve cinlerden olan hâtûnları cinden hiçbir erkek meshetmemiş -dokunmamış-dır. Binâenaleyh, cennet ehlinin hâtunları gözleri ile kocalarından gayriye bakmadıkları gibi kalpleri ile de kocalarından başkasına muhabbet etmezler. Karı ile kocadan herbirinin kalbleri yekdiğerine karşı emîn ve muhabbetleri dâim olur. Şu halde rabbinizin nimetlerinden hangisini yalanlamaya cür’et edersiniz.

Âyet-i celîlede kadınların tesettürü – örtünmesi – övülmüş ve karı ve kocanın birbirine karşı muhabbetlerinin devamının ancak tesettürde (Kadınların ve erkeklerin nâmahremlere vücutlarının haram kısımlarını örtüp göstermemeleri ve şer’î tesettürün tamamında)* olduğuna işaret olunmuştur.

(Hz. Mahmûd Sâmi Ramazanoğlu (k.s.), Sûre-i Yûsuf Tefsîri, 72-73.s.)

* (Kur’an, kadınların saygınlığını korumak gayesiyle onların hayalı davrenmalırını ve haramdan kaçınmalarını emreder. Tâ ki rezil heveslerin ayağı altında, şefkat madenleri olan bu kadınlar aşağılanmasınlar. Önemsiz bir meta hükmüne geçmesinler. Günümüzde maalesef kadınlar  yuvalarından çıkarılıp, perdelerini yırtılıp, alınır satılır bir nesne haline getirilmiştir. Açık – saçıklık, karı koca arasındaki samimi hürmet ve muhabbeti kaldırıp ailevi hayatı zehirlemiştir.)

Organ Nakli Dînen Uygun mu?

1- Organ bağışı herhâlukârda câizdir, diyenlere; hayâtî or­gan ve ikinci derecede önemli organlar ayrımı yapılarak cevâb verilir. Hayâtî organın hîbesi ya da satılması bir tür hayâta son vermek olduğundan intihar hükmündedir ve haramdır. İkinci derecede önemli diğer organların hîbesi ya da satılması ise; vücûda zarardır ve “Zarar vermek de yoktur zarar görmek de” kâidesi ile “Zarar zararla izâle olunmaz” (İbn Nüceym, el-Eşbah ve’n-Nezâir) kâideleri gereği ve konu ile alâkalı diğer Kur’ân ve Sünnet nâssları gereğince haramdır. Hayâtî olma­yan organa vericinin ihtiyâcı en az alıcının ihtiyâcı kadardır.

2- Organ naklinde bulunmak îsâr (en üstün sadaka)dır. Or­ganlar da kişinin malıdır ve insan malından îsâr edebilir, öldük­ten sonrasına vasiyet edebilir. Vârisler îsârda ya da bağışta bulunabilir diyenlere ise; can ile ya da bedenin bazı parçalarıy­la îsârda bulunmak ancak Şerîatın emrettiği çerçevede câiz olabilir. Şerîatte insanın bir başkasının sağlığı için kendi canı­nı fedâ etmesi ya da organlarının birisinden vazgeçmesi gibi bir îsâr türü meşrû olmadığı gibi mirasçılara da böyle bir îsâr­da bulunma yetkisi tanınmamıştır.

3- Organ vericinin organını vermesi zaruret olduğu için câizdir denildiğinde, direkt olarak organ vermenin haram olduğu kabûl edilmiş olmaktadır. Çünkü zarûretler, haram şeyleri mubâh kılar, câiz olan şeyleri değil. Organ vermek bir zarûret olma­dığında, verici kendisi için haram olan bir fiili zarûret hâli oluş­madan işleyemez. Ölmeden evvel organ bağışı câiz olmadığı için yapılamazsa, ölüm sonrasındaki dönem için de kişinin or­ganlarının bağışlanmasına izin verme hakkının olmasından söz edilemez. Böyle bir zarûretin olmasından da söz edilemez.

4-  Organ nakline bir tedâvi olması ve tedâvinin de dînen matlûb olması açısından cevâz verenlerin görüşlerine gelince; Organ nakli tedâvi için câizdir diyenlere deriz ki; haramla te­dâvi câiz değildir. İnsan bedeninin bozulması zarardır. Zarar­lı şeylerde aslolan da haramlıktır, denilir.

ORGAN NAKLİ UHREVÎ CEZÂYI GEREKTİRİR

Hesâb vermek bedenlerin nerede nasıl kullanıldığından ola­cağı gibi bedenlere verilen zararlardan, onları hor kullanmak­tan, bir başkasının kullanımına sunmaktan dolayı da olacaktır.

Âyet-i kerimede: “O gün dilleri, elleri ve ayakları sâhib-lerinin kendileriyle ne yaptılarsa hepsine şâhidlik edecek­lerdir.” (Nur s. 24) İnsanlar, beden ve uzuvlarına verilen zarar­dan dolayı hesâba çekileceklerdir. Bunlardan dolayı ölen bir insanın bedeninin tamâmı birlikte gömülür. Yakılmaz, ilaç da dâhil olmak üzere bir dünyevî menfaat için hammadde olarak kullanılmaz. (Nevevî)

İnsanın saçının yada uzuvlarından birisinin bir şeyde mal­zeme olarak kullanılması haramdır. Saçı ya da bir şekilde vü­cûdundan ayrılan bir uzvu, yerine konulması söz konusu değil­se gömülür.

Organ nakli insanın kullanımına verilen bedenin bir başka­sının kullanımına verilmesi boyutuyla uhrevi cezâlandırmayı gerektirir. Bir mal sâhibi tarafından bir şahsa mülkiyeti itibarıy­la değil ama kullanım itibârıyla verilse kullanıcı o malı ancak izin verilen çerçevede kullanabilme hakkına sâhibdir. Beden ulemânın ittifâkıyla insanın mülkü değil Allâh’ın mülküdür ve Allâh (c.c.) bu mülkü kendisi takdîm etmiştir.

İntihâr edenin hayatına son vermesinden dolayı cezâlandı­rılması, insan bedenlerinin üzerinde müsle yapılmasının ha­ram kılınması, Tufeyl ed-Devsî’nin hadîsindeki mafsallarını ke­sen sahâbenin affedilmemesi, insanın bedenini bir başkasının kullanımına Şer‘î izin olmaksızın sunmasının (zinâ vs.’de, ol­duğu gibi) haram olması dirinin de ölünün de kemiklerinin kırıl­masının haram kılınması, beden üzerindeki uzuvlara zarar ve­rilmesine kısas müessesesi getirilerek yaptırımlar konulması, insanın rûhî, aklî ve bedensel melekelerine zarar veren sihir yapmanın haram kılınması; kıyâmet günü olacak hesâbın be­denlerin nerede ve nasıl kullanıldığından olacağını ifâde ettik­leri gibi, bedenin hor kullanılmasından ona zarar verilmesin­den, bir başkasının kullanımına sunulmasından da olacağına delâlet etmektedirler.       

ORGAN BAĞIŞLAMAK İYİLİK DEĞİLDİR

“Organ bağışlamak iyilik yapmaktır. İhtiyâç sâhiblerine or­gan bağışında bulunulması şerî‘atın tavsiye ettiği bir tür sa­dakadır.” şeklindeki sözler hatâlıdır. Zîrâ Allâh’ın yasakladığı bir şeyle sadaka verilmez: Böyle bir sadaka olmaz. Bir şeyin aslı haramsa ona dayanılarak varılan teferruat da haramdır. Söz konusu mes’elede insandan bir uzvunun alınması asıl­dır. Ve bu da haramdır.

Zarûretler birtakım mahzûrlu şeyleri mubâh kılarlar kâide­si de uygunsuz bir şekilde kullanılmıştır. Zarûret denilen şey zora düşen bir insan için geçerlidir ve onu kendini kurtarmak için haram olan bir fiili işlemeye mecbûr bırakır. Urve b. ez-Zübeyr (r.a.)’in hastalığın bütün bedenine yayılmasını önle­mek için ayağını kesmesi, ya da doğurmakta zorlanan bir ka­dının karnının yarılması sûretiyle çocuğun çıkarılması du­rumlarında olduğu gibi…

Zarûret hâli başka hiçbir çarenin kalmaması durumunda gerçekleşir. Eğer karşılaşılan problemden bir çıkış yolu varsa ona zarûret değil ihtiyâç denilir. Örneğin bazıları fâizle borç para alıp bu parayla içinde oturmak için ev yaptırıyor ve ne yapalım zarûret hâli diyebiliyorlar. Halbuki oturulacak ev edinmenin bir alternatifi vardır, o da kirada oturmaktır. Bu iki­sini iyi ayırdetmek gerekir.

İnsandan yapılacak organ naklinde iki taraf vardır; Verici ve Alıcı. Alıcının zarûreti verici için geçerli olmadığından sağ­lam bir insandan (Vericiden) bir uzuv alınıp bir hastaya (Alı­cıya) yerleştirilmesi verici için zarûret değildir. Bilakis böyle davranılmakla sağlıklı bir vücûda zarar verilmektedir.

Yine aynı şekilde hayat sâhibi bir şahsın tedâvîsi için bir ölünün kudsiyet ve hürmetinin çiğnenilmesi de zarûret değil­dir. Birisinin menfaati için bir diğerinin zarara uğratılması ka­bûl edilemeyeceği gibi akıllıca da değildir. Organ naklinde her iki taraf için de hayır hasenât kapısı açılmış olur, gibi ifâ­de ve gerekçeler dînî değerlerin tatbîki ve anlaşılmasında düşülen hafîflik ve basîtlikten başka bir şey değildir.

(Muhammed Önder, İslâm Fıkhında Organ Naklinin Hükmü, 55,66,77.s.)

TELEVİZYON KARŞISINDA MÜSLÜMAN

İslâmî hassasiyeti olmayan hatta İslâm’a karşı olan kimseler TV vasıtasıyla rahatlıkla evimizin içine kadar girip tâbiri yerinde ise bizi “can evimizden” vurmaktadırlar. Kibrit-i ahmer’den daha değerli olan nefeslerimizi ve vaktimizi bize boşa harcatmakta, bunun ötesinde bazı günahlara girmemize sebeb olmaktadırlar, izlediğimiz programlarda islâmî değerle­re zıd ve bu değerleri hafife alıcı temalar işleniyorsa en uygu­nu bunları izlememektir.

Bunun yanı sıra televizyonun radyasyon yayması, beyin faaliyetlerini köreltmesi gibi zararlarını bilmeyen yok gibidir. Yapılan araştırmalara göre çok televizyon izleyenlerin az iz­leyenlere göre kendilerini belirgin bir şekilde daha huzursuz, sinirli, sabırsız ve mutsuz hissettikleri ispatlanmıştır.

Bizim dikkat çekmek istediğimiz en önemli zararı, kötü öğeler içeren her türlü yayının çocuklara verdiğimiz ve ve­receğimiz ahlâki değerlerimizle uyuşmayıp, çocuğumuzu başka kültür ve değerlere yönlendirmesidir ki bu tür tuzaklara düşmemek için uyanık olmalı, hem kendimizi hem de ailemizi bunlardan korumaya çalışmalıyız. Cenâb-ı Hakk “Ey îmân edenler! Kendinizi ve ailenizi, yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun…” (Tahrîms. 6.a.) buyurmaktadır.

Çocuklar, daha çok da gençler, hayâtı televizyondan gör­dükleri dizilerden, magazin programlarından ibaret sanıyorlar. Şu bir gerçektir ki, aile içi iletişimin katili televizyondur. Aileler, bilhassa yeni aile kuracaklar, evlâd yetiştirme ko­nusunda çok dikkatli ve uyanık olmalıdır. Yemini, suyunu ver­diğiniz bir bitki, bir kuş yetiştirmediğinin bilincinde olmalıdırlar. Yaptıklarımızla, eğittiklerimizle, öğrettiklerimizle sevabıyla, günahıyla, ebedî saadetin yâhûd, ebedî felâketin yolculuk biletini hazırlıyoruz. Bu yüzden dikkatli olmalı, dînî emir ve yasaklara uymalı, emrimiz altında bulunanların ve ailemizin de, emir ve yasaklara uymalarını sağlamalıyız.

MÜSLÜMANLAR İÇİN HOŞGÖRÜ SAHİBİ OLMALIYIZ

Müslmümanlar olarak bizim dünya hayatı boyunca dikkat edeceğimiz hususlardan bir tanesi de, müslümanlar için hoş­görü sahibi olmamız.

Şimdi Türkiye’de herkese hristiyan ve yahûdî için hoşgö­rü sahibi olması, hoşgörü ile hareket etmesi telkin edilirken, müslümanların birbirine karşı hoşgörülü olmaları söylenmi­yor. Yani hıristiyana, yahûdîye hoşgörü telkin eden kişiler, Müslüman’a bir telkinde bulunmuyorlar. Maalesef bugün bir kısım müslümanlar, câmide ön saflardaki boş yerlere geç­mek için arkadan gelen cemaate bile hoşgörüde bulunmuyor. Cemaat dağılırken aynı müsamahasızlık yine devam ediyor, o kalabalık arasında birbirlerini itiyor, kalplerini kırıyorlar. Bir câmide en arkadaki en öndekini, en öndeki en arkadakini beklese beş-on dakikayı geçmez câminin boşalması. Halbuki Allah (c.c.) bize “Onunla beraber olanlar inkârcılara karşı çetin, birbirlerine karşı da merhametlidirler.” (Fetih s. 29)

buyuruyor. Şimdi müslümanlar neye çağırılıyor Türkiye’de? O küffâra karşı son derece anlayışlı olmaya…

Sahâbe Efendilerimiz birbirlerine karşı kenetlenmiş bir vücûd gibiydi. Medine-i Münevvere’deki bir sahâbeye bir hediye geldiğinde o hediyenin kırk evi dolaşıp tekrar ilk eve döndüğü defalarca vâki olmuştur. O zaman şimdiki gibi bol­luk zamanı değildi.Onlar ayrıca yoklukla da dünyevi yönden imtihan ediliyorlardı. Birine bir hediye geliyor, o onu başka­sına hediye ediyor, o başkasına, o başkasına derken yine dönüp dolaşıp ilk eve geliyor hediye. Allah Resûlu (s.a.v.) “Hediyeleşin, muhabbetiniz artar.” buyuruyor. Neticede hediye o ilk gelene tekrar dönünce, ‘Allah (c.c.) bunu benim aileme, çoluk çocuğuma göndermiş’ deyip kabul ederdi. Bize düşen, her yönüyle bize örnek olan Sahâbe Efendilerimiz gibi kâfirlere karşı son derece şiddetli olurken birbirlerimize karşı son derece merhametli olmamızdır.

(Muhterem Ömer Muhammed Öztürk’ün sohbetlerinden derlenmiştir.)